NDV: پول کجا رفت؟ مرور تاریخ رکود و فرسایش ثروت در آمریکا در 16 سال

نویسنده: NDV Research Observation | جیسون

در شب 15 اوت 1971، چندین شبکه تلویزیونی بزرگ آمریکا به طور همزمان به کاخ سفید منتقل شدند و نیکسون اعلام کرد: "حقوق و قیمت‌ها در سراسر کشور از این پس به مدت 90 روز متوقف می‌شوند و هیچ‌کس اجازه افزایش قیمت ندارد؛ کشورهای دیگر نمی‌توانند دلار را با طلا مبادله کنند." آن روز 15 اوت 1971 بود. اگر زمان را کش بدهیم، این فقط یک صحنه از تاریخ طولانی است. این تاریخ از 1966 تا 1982 ادامه داشت، 16 سال: قیمت‌ها در آمریکا به حدود سه برابر افزایش یافت؛ اما شاخص داوجونز، پس از 16 سال، بیش از 20 درصد پایین‌تر از نقطه شروع خود بود.

در این 16 سال، پول مردم عادی کجا رفت؟ بیش از پنجاه سال بعد، در 4 سپتامبر امسال، ترامپ در توییتی خواستار کاهش نرخ بهره توسط فدرال رزرو شد؛ 12 روز بعد، فدرال رزرو بدون هیچ رأی مخالفی، نرخ بهره را افزایش داد. در این مقاله، به آن 16 سال برمی‌گردیم.

برای پاسخ به این سوال که پول مردم عادی کجا رفت، می‌توانیم این تاریخ را تجزیه کنیم. در شماره 56 "نرخ نازک 100 در هفته پنج و نیم نقطه کاهش، آیا سهام و اوراق قرضه یک روز با هم کاهش خواهند یافت؟"، ما دو سال 1973 و 1974 را بررسی کردیم: در ظاهر، اوراق قرضه دولتی ضرر نکردند؛ اما با کسر قیمت‌ها، سهام تقریباً نصف شد و اوراق قرضه نیز بیش از 10 درصد کاهش یافت. این مقاله دوربین را کشیده و آن 16 سال را به طور کامل باز می‌کند. این تاریخ به امروز چندان دور نیست، فقط بیش از پنجاه سال فاصله دارد. بسیاری از مردم در آن زمان هنوز به دنیا نیامده بودند و این موارد را ندیده بودند؛ خواندن تاریخ کمک می‌کند تا به صحنه‌های آن زمان برگردیم.

ابتدا به محیط بازار امروز نگاه کنیم. در 16 اکتبر (جمعه)، شاخص S&P 500 آمریکا بیش از 7600 نقطه بود و تنها حدود 2 درصد با رکورد تاریخی اوایل اکتبر فاصله داشت؛ قیمت‌ها در سپتامبر آمریکا نسبت به سال گذشته 3.7 درصد افزایش یافته است. تصمیم بعدی فدرال رزرو در مورد نرخ بهره در تاریخ 28 اکتبر به وقت آمریکا اعلام خواهد شد. در مورد آن 16 سال، من سه صحنه خاص انتخاب کرده‌ام: یک شب یکشنبه، صف‌های طولانی در پمپ بنزین‌ها و یک اوراق قرضه دولتی که توسط یک رئیس‌جمهور خریداری شده است. هر بار که یکی از این صحنه‌ها را بررسی می‌کنیم، یک مورد از امسال را با آن مقایسه می‌کنیم، ببینیم در کجا مشابه و در کجا متفاوت است. پس از آن، چند حساب را بررسی می‌کنیم، به طلا نگاه می‌کنیم، ببینیم این نمایش چگونه به پایان می‌رسد و در نهایت می‌شنویم که دو طرف چگونه بحث می‌کنند.

1. یک شب یکشنبه

در آن آخر هفته، از روز جمعه، نیکسون 15 مشاور را به کمپ دیوید دعوت کرد و درب را بست و سه روز جلسه برگزار کرد. برای اولین بار در دوران صلح آمریکا، حقوق و قیمت‌ها متوقف شدند. روز دوشنبه، بازار سهام به شدت افزایش یافت و داوجونز نزدیک به 4 درصد افزایش یافت، که بیشترین افزایش در یک روز در آن زمان بود. در چند ماهی که قیمت‌ها متوقف شده بودند، واقعاً افزایش قیمت‌ها کند شد. اما به محض اینکه کنترل‌ها کاهش یافت، اوضاع تغییر کرد. در ژوئن 1973، نیکسون مجبور شد برای بار دوم قیمت‌ها را متوقف کند و در سخنرانی‌اش اعتراف کرد که کمبودهایی در گوشت، تخته چوب و روی وجود دارد. این مجموعه کنترل‌ها در چندین مرحله انجام شد و تا پایان آوریل 1974 ادامه داشت.

یک نکته دیگر که بعداً با انتشار ضبط‌های کاخ سفید مشخص شد. نیکسون می‌خواست قبل از انتخابات 1972، اقتصاد را تحریک کند. در 10 نوامبر 1971، رئیس فدرال رزرو، برنز، به او تلفن کرد و گفت: "ما امروز نرخ تنزیل را کاهش می‌دهیم." نرخ تنزیل، یعنی بهره‌ای که بانک‌ها برای قرض گرفتن پول از فدرال رزرو پرداخت می‌کنند. اقتصاددان برنارد آبرامز که این ضبط‌ها را مطالعه کرده، نیز می‌گوید که نمی‌تواند تشخیص دهد آیا برنز تحت فشار است یا واقعاً فکر می‌کند که باید کاهش یابد. حالا قیمت‌ها چه شد؟ قبل و بعد از انتخابات 1972، با کنترل‌ها، قیمت‌ها به نظر نسبتاً پایدار بودند؛ تا دسامبر 1974، قیمت‌ها در آمریکا نسبت به سال گذشته 12.3 درصد افزایش یافته بود، که در این میان، تحریم نفتی 1973 نیز وجود داشت.

و امسال چه؟ در 4 سپتامبر، ترامپ در توییتی گفت که اگر فدرال رزرو نرخ بهره را کاهش ندهد، کشورهای دارای کسری تجاری با آمریکا، تجارت با آن‌ها را متوقف خواهند کرد. 12 روز بعد، در 16 سپتامبر، فدرال رزرو بدون هیچ رأی مخالفی، نرخ بهره را 0.25 درصد افزایش داد و نرخ به 3.75 تا 4 درصد رسید، که این اولین افزایش نرخ از سال 2023 بود. رئیس واش در کنفرانس خبری وقتی در مورد فشار رئیس‌جمهور سؤال شد، پاسخ او این بود: "استقلال دو طرفه است." در روز افزایش نرخ، ترامپ توییتی انتقادی منتشر کرد؛ روز بعد گفت که او واش را سرزنش نمی‌کند. در کجا مشابه است؟ هر دو رئیس‌جمهور خواستار کاهش نرخ بهره از بانک مرکزی هستند، فقط در آن زمان به صورت خصوصی درخواست می‌شد و امسال به صورت عمومی. در کجا متفاوت است؟ در آن زمان برنز کاهش داد، اما فدرال رزرو امسال نرخ را افزایش داد؛ در آن زمان کاخ سفید به طور مستقیم دست به کار شد و حقوق و قیمت‌ها را متوقف کرد، اما امروز چنین کنترلی وجود ندارد.

2. پمپ بنزین

در اکتبر 1973، جنگ در خاورمیانه آغاز شد و کشورهای عربی تولیدکننده نفت به آمریکا تحریم کردند. قبل از تحریم، قیمت هر بشکه نفت کمتر از 3 دلار بود و تا ژانویه 1974 به بیش از 11 دلار رسید و به حدود چهار برابر افزایش یافت. در 25 نوامبر، یکشنبه دیگری، نیکسون در یک سخنرانی ملی اعلام کرد که از 1 دسامبر، تمام پمپ بنزین‌ها باید هر شنبه شب از ساعت 9 تا نیمه شب بسته شوند. ابتدا به صورت داوطلبانه، و سپس پس از تصویب قانون در کنگره به صورت اجباری. قیمت بنزین در اکتبر 1973 حدود 40 سنت برای هر گالن بود، که تقریباً 3.8 لیتر است؛ تا مارس 1974 به 53 سنت رسید و در 5 ماه 30 درصد افزایش یافت.

شش سال بعد، در 1979، انقلاب ایران رخ داد. تا ژانویه 1979، تولید نفت ایران روزانه 4.8 میلیون بشکه کاهش یافت که تقریباً 7 درصد از کل تولید جهانی بود. در 9 مه، 9 شهرستان در کالیفرنیا شروع به محدود کردن بنزین کردند. تا اواخر ژوئن، در حومه فیلادلفیا، شهری به نام لویت‌تاون وجود داشت. در آن زمان در آن منطقه، برای پر کردن بنزین باید حدود دو ساعت در صف می‌ایستادند. در آنجا یک چهارراه وجود داشت که شش پمپ بنزین در اطراف آن قرار داشتند. گروهی از رانندگان کامیون به آنجا رفتند و اعتراض کردند و جمعیت بیشتر و بیشتر شد و شعار "بنزین بیشتر" را سر دادند. دو شب متوالی اعتراض کردند و یک پمپ بنزین شل را تخریب کردند. طبق گزارشی از فیلادلفیا، در آن دو شب، صدها نفر زخمی شدند و نزدیک به دویست نفر دستگیر شدند. در آن سال، قیمت بنزین معمولی در شهرهای آمریکا از 66 سنت در دسامبر 1978 به بیش از 1 دلار در دسامبر 1979 رسید و در یک سال بیش از 50 درصد افزایش یافت. یک نکته پس‌زمینه: در آن زمان، قیمت بنزین و توزیع آن در آمریکا تحت کنترل دولت بود و تا ژانویه 1981 که ریگان به قدرت رسید، همه چیز آزاد شد.

اگر به امروز نگاه کنیم. داده‌های منتشر شده در 14 اکتبر نشان می‌دهد که قیمت بنزین در سپتامبر یک ماه 9.1 درصد افزایش یافته و نسبت به سال گذشته بیش از 30 درصد افزایش یافته است. قیمت نفت بین‌المللی، قیمت نفت خام برنت، در 27 فوریه 71 دلار برای هر بشکه بود و در 14 اکتبر به حدود 126 دلار رسید؛ قیمت‌های آتی که معمولاً در تلفن همراه مشاهده می‌شود، کمی کمتر است و در 16 اکتبر به حدود 110 دلار رسید. وقتی صحبت از سفرهای طولانی برای پر کردن بنزین می‌شود، دوستی داشتم که اخیراً به آمریکای جنوبی سفر کرده است. راننده او برای پر کردن بنزین ارزان‌تر، دو ساعت رانندگی کرد و به کشور دیگر رفت. قیمت بالای بنزین برای مردم عادی به این شکل است.

در کجا مشابه است؟ هر دو بار قیمت بنزین ابتدا قیمت‌ها را افزایش می‌دهد: در سپتامبر امسال، افزایش قیمت‌ها نسبت به اوت، بیش از نیمی از آن به خاطر افزایش قیمت بنزین بود. در کجا متفاوت است؟ دو نکته. اول، تورم اصلی آن زمان، یعنی قیمت‌ها با کسر غذا و انرژی، در دسامبر 1973 4.7 درصد بود و در فوریه 1975 به 11.7 درصد رسید و در کمتر از یک سال به آنجا رسید؛ در سپتامبر امسال، تورم اصلی 2.6 درصد است. دوم، در سال 1977، تقریباً نیمی از نفت مصرفی آمریکا وارداتی بود؛ امروز برعکس، آمریکا نفت بیشتری صادر می‌کند تا وارد کند. امروز پمپ بنزین‌های آمریکا بنزین دارند، فقط قیمت آن بالاست.

3. یک اوراق قرضه دولتی و یک حساب پس‌انداز

منبع داده: وب‌سایت تاریخی فدرال رزرو (حداکثر نرخ بهره پس‌انداز در 1980)، FRED (CPI)، FDIC (نرخ متوسط ملی در 2026-09-21)، اداره آمار کار آمریکا (2026-10-14)

در 8 اکتبر 1974، رئیس‌جمهور فورد در کنگره سخنرانی کرد و بر سینه‌اش نشان سه حرف W، I، N را داشت، به معنای "اکنون باید تورم را شکست دهیم". او از همه خواست که 5 درصد کمتر رانندگی کنند و 5 درصد کمتر غذا هدر دهند. شش ماه بعد، در پایان آوریل 1975، کارکنان کاخ سفید برای او یک یادداشت نوشتند: پیشنهاد کردند رئیس‌جمهور یک اوراق قرضه پس‌انداز با ارزش اسمی 200 دلار بخرد، 200 به مناسبت دویستمین سالگرد تأسیس کشور؛ چک به مبلغ 150 دلار صادر شد. این نوع اوراق قرضه پس‌انداز با تخفیف فروخته می‌شود، 150 دلار خریداری می‌شود و پس از 5 سال به 200 دلار تبدیل می‌شود، که تقریباً 6 درصد در سال می‌شود. در 1 مه 1975، در ساعت 12:50 بعد از ظهر، در دفتر بیضی کاخ سفید، فورد اولین اوراق قرضه پس‌انداز با تصویر دویستمین سالگرد تأسیس کشور را خرید. طبق پیشنهاد یادداشت، ما برای فورد یک حساب را محاسبه می‌کنیم. از مه 1975 تا مه 1980، پول از 150 دلار به 200 دلار تبدیل شد، که یک سوم افزایش داشت؛ اما در همین مدت، قیمت‌ها در آمریکا بیش از 50 درصد افزایش یافت. این اوراق قرضه پس از پنج سال، کالاهایی که می‌توانست خریداری کند، تقریباً 13 درصد کمتر بود. حتی رئیس‌جمهور نیز همینطور. این فقط حساب فورد نیست. در اوایل 1979، وزارت خزانه‌داری آمریکا گفت که تقریباً یک سوم خانواده‌های آمریکایی اوراق قرضه پس‌انداز دارند؛ در سال 1978، آمریکایی‌ها بیش از 8 میلیارد دلار اوراق قرضه پس‌انداز خریدند که بیشترین میزان پس از جنگ جهانی دوم بود.

حساب بانکی چطور؟ در مارس 1980، نرخ بهره حساب‌های پس‌انداز در آمریکا به طور قانونی حداکثر 5.25 درصد بود؛ در آن ماه، قیمت‌ها نسبت به سال گذشته 14.8 درصد افزایش یافته بود. با کسر، هر سال 9.5 درصد کاهش می‌یابد. 9.5 درصد در سال. در آن زمان، نرخ بهره اوراق قرضه کوتاه‌مدت بالای 12 درصد بود، اما حداقل خرید اوراق قرضه کوتاه‌مدت 10 هزار دلار بود، که از فوریه 1970 از 1000 دلار افزایش یافته بود؛ خانواده‌هایی که فقط چند صد یا چند هزار دلار در حساب داشتند، نمی‌توانستند به آن برسند. همچنین پول زیادی به بازارهای پولی تازه‌تأسیس رفت: در پایان 1979، این نوع صندوق‌ها بیش از 45 میلیارد دلار داشتند و یک سال بعد به بیش از 76 میلیارد دلار رسیدند. به امروز نگاه کنیم. در 21 سپتامبر، شرکت بیمه سپرده فدرال آمریکا نرخ متوسط ملی را منتشر کرد که نرخ سپرده یک ساله 1.73 درصد و نرخ پس‌انداز معمولی 0.37 درصد بود؛ در همان ماه، قیمت‌ها نسبت به سال گذشته 3.7 درصد افزایش یافته بود. در کجا مشابه است؟ نرخ بهره سپرده‌های معمولی که مردم عادی بیشتر استفاده می‌کنند، از قیمت‌ها پایین‌تر است. در کجا متفاوت است؟ در آن زمان، نرخ بهره سپرده‌ها سقف قانونی داشت و حداقل خرید اوراق قرضه کوتاه‌مدت 10 هزار دلار بود؛ این دو مورد از سال 1980 به بعد حذف شدند و تا سال 1986 تقریباً به طور کامل حذف شدند و امروز قانونی برای آن‌ها وجود ندارد.

4. چند حساب: اعداد روی کاغذ و کالاهایی که می‌توان خرید

منبع داده: FRED (CPI، بدون تنظیم فصلی)؛ داوجونز 1966-02-09، 1982-08-12 بسته شدن؛ محاسبات این مقاله، نقطه شروع = 100

منبع داده: Aswath Damodaran (دانشگاه نیویورک)، FRED، اداره آمار کار ایالات متحده، محاسبات این مقاله؛ زمان‌های شروع و پایان متفاوت است، به نشانه‌های موجود در تصویر مراجعه کنید

سه سناریو را توضیح دادیم، حالا به سوال ابتدایی برمی‌گردیم: پول مردم در طول آن شانزده سال کجا رفت؟ اینگونه است. در آن شانزده سال، پول بیشتر مردم نه اینکه ناپدید شده باشد، بلکه کوچک‌تر شده است: اعداد در حساب‌ها همچنان در حال افزایش است، اما چیزهایی که می‌توان خرید در حال کاهش است. عدد در حساب، به نام «اسمی» شناخته می‌شود؛ و چیزهایی که پس از کسر قیمت‌ها می‌توان خرید، به نام «واقعی» شناخته می‌شود. به عنوان مثال، فرض کنید که عدد روی فیش حقوقی شما هر سال ۵٪ افزایش می‌یابد، در حالی که همان مقدار کالا هر سال ۸٪ افزایش می‌یابد، فیش حقوقی شما هر روز بهتر به نظر می‌رسد، اما چیزهایی که به خانه می‌برید، کمتر می‌شود. با این حساب، بیایید چندین حساب را در طول آن شانزده سال بررسی کنیم.

ابتدا به سهام نگاه می‌کنیم. شاخص داو جونز در فوریه ۱۹۶۶ در ۹۹۵ نقطه بسته شد و تنها ۵ نقطه با ۱۰۰۰ نقطه فاصله داشت. در ۱۶ سال بعد، چندین بار به ۱۰۰۰ نقطه رسید، روی ۱۰۰۰ ایستاد و دوباره پایین آمد؛ عمیق‌ترین افت در پایان سال ۱۹۷۴ بود، با بیش از ۵۷۰ نقطه. تا ۱۲ اوت ۱۹۸۲، در ۷۷۷ نقطه بسته شد که بیش از ۲۰٪ کمتر از شانزده سال پیش بود. بعداً، همه این روز را به عنوان پایان آن دوره طولانی بازار خرسی در نظر گرفتند. در همان زمان، قیمت‌ها به سه برابر افزایش یافت. بدون احتساب سود سهام، داو جونز تقریباً سه چهارم از قدرت خرید خود را از دست داد. وقتی این عدد را برای اولین بار دیدم، کمی متعجب شدم. با احتساب سود سهام و بازگشت آن به سرمایه، حساب آنقدرها هم بد نیست. S&P 500 از ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۱، به طور ظاهری به دو و نیم برابر افزایش یافت، اما پس از کسر قیمت‌ها، هنوز حدود ۱۴٪ ضرر داشت. البته، انتخاب سال پایانی تأثیر زیادی دارد: اگر تا پایان سال ۱۹۸۲ محاسبه شود، پس از کسر قیمت‌ها تقریباً به تعادل می‌رسد.

حالا به اوراق قرضه دولتی نگاه می‌کنیم. اوراق قرضه ۱۰ ساله ایالات متحده، از ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۱، اگر به طور مداوم نگه داشته شود و بهره آن دوباره سرمایه‌گذاری شود، به طور ظاهری بیش از ۷۰٪ افزایش می‌یابد، اما پس از کسر قیمت‌ها، ۴۰٪ ضرر دارد. در آن سال‌ها، نرخ بهره اوراق قرضه بسیاری از اوقات حتی از افزایش قیمت‌ها هم کمتر بود: در دسامبر ۱۹۷۴، نرخ ۱۰ ساله ۷.۴۳٪ بود، در حالی که قیمت‌ها ۱۲.۳٪ افزایش یافته بود. حالا به حساب‌های پس‌انداز نگاه می‌کنیم. در پایان سال ۱۹۷۲، ۱۰۰ دلار در بانک سپرده‌گذاری شد و با بالاترین نرخ قانونی تا پایان سال ۱۹۸۱ به بیش از ۱۵۰ دلار تبدیل شد، اما قدرت خرید آن تنها به بیش از ۷۰ دلار رسید. حالا به دستمزدها نگاه می‌کنیم. دستمزد ساعتی کارگران معمولی آمریکایی، پس از کسر قیمت‌ها، در ژانویه ۱۹۷۳ به بالاترین نقطه رسید و تا ژوئن ۱۹۸۲ حدود ۱۴٪ کاهش یافت. دستمزدها نه اینکه افزایش نیافته، بلکه همیشه در حال تعقیب قیمت‌ها بودند و نتوانستند به آن‌ها برسند. در آن زمان، یک بند قراردادی وجود داشت که اگر قیمت‌ها افزایش یابد، دستمزد به طور خودکار مقداری افزایش می‌یابد، در سال ۱۹۷۹ تقریباً فقط نیمی از آن جبران شد؛ فقط در قراردادهای اتحادیه‌های بزرگ، در سال ۱۹۸۰ حدود ۵۴۰۰۰۰۰ نفر چنین بندی داشتند. بازنشستگان به دو دسته تقسیم شدند. کسانی که از تأمین اجتماعی بهره‌مند بودند، تأمین اجتماعی با قیمت‌ها تنظیم می‌شد و در ژوئیه ۱۹۸۰ یک بار ۱۴.۳٪ افزایش یافت؛ کسانی که از مستمری‌های ثابت شرکتی بهره‌مند بودند، از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱، قدرت خرید آن‌ها تقریباً یک سوم کاهش یافت.

با کنار هم گذاشتن این حساب‌ها، قیمت سهام در شانزده سال به طور ظاهری ۲۰٪ کاهش یافته، در حالی که اوراق قرضه به طور ظاهری افزایش یافته و اعداد در حساب‌های پس‌انداز و فیش‌های حقوقی نیز هر سال افزایش یافته‌اند؛ اما پس از کسر قیمت‌ها، همه این حساب‌ها در حال کوچک شدن هستند. درباره وقایع پس از سال ۱۹۸۲ نیز باید یک جمله بگویم. نرخ بهره اوراق قرضه ۱۰ ساله در سپتامبر ۱۹۸۱ بالاترین ماه بود، به طور متوسط ۱۵.۳٪، و پس از آن به سمت پایین حرکت کرد؛ داو جونز در ۳ نوامبر ۱۹۸۲، به بالای نقطه اوج ژانویه ۱۹۷۳ رسید. سهام و اوراق قرضه، بعداً مسیر صعودی طولانی را طی کردند. همچنین می‌توان به سود شرکت‌ها اشاره کرد. در کجا؟ هر دو طرف اعداد ظاهری هستند، باید ابتدا قیمت‌ها را کسر کرد تا ببینیم. در آن سال، سود ظاهری شرکت‌ها در شانزده سال به نزدیک سه برابر افزایش یافت، که تقریباً با افزایش قیمت‌ها همخوانی دارد؛ در سه‌ماهه سوم امسال، طبق آمار FactSet در ۱۶ اکتبر، سود S&P 500 نسبت به سال گذشته ۲۹٪ افزایش یافته است، اما در این زمان، شرکت‌هایی که گزارش مالی ارائه داده‌اند هنوز کمتر از ۱۰٪ هستند و اعداد هنوز تغییر خواهند کرد. در کجا متفاوت است؟ اوراق قرضه. در آن سال، وقتی نرخ بهره را از قیمت‌ها کم می‌کردیم، بسیاری از اوقات منفی بود؛ امروز همین کار را انجام دهیم، اوراق قرضه ۱۰ ساله در ۱۶ اکتبر ۵.۰۹٪ است، که با کسر ۳.۷٪، حدود ۱.۴ درصد مثبت است. عدد ۲.۷٪ که در شماره ۵۶ گفته شده، یک محاسبه دیگر است که بر اساس پیش‌بینی افزایش قیمت‌ها کسر شده است؛ هر دو محاسبه مثبت هستند.

پنج، طلا، این نمایش چگونه به پایان می‌رسد، دو طرف چگونه بحث می‌کنند

منبع داده: Aswath Damodaran (دانشگاه نیویورک) داده‌های بازده سالانه، به‌روزرسانی ۲۰۲۶-۰۱، منبع واحد

در نهایت طلا. در این بخش، می‌خواهم شما را دوباره به عقب ببرم. قبل از آن شب یکشنبه در سال ۱۹۷۱، قیمت رسمی طلا ۳۵ دلار در هر اونس بود، که یک اونس بیش از ۳۱ گرم است. مردم آمریکا باید تا پایان سال ۱۹۷۴ دوباره به طور قانونی مالک شمش طلا شوند. در سال ۱۹۷۹، قیمت طلا بیش از دو برابر در یک سال افزایش یافت؛ در ۲۱ ژانویه ۱۹۸۰، به ۸۵۰ دلار رسید و به حدود ۲۴ برابر افزایش یافت. در آن سال، بسیاری می‌گفتند که افزایش قیمت طلا به دلیل عدم اعتماد مردم به دلار است. اما نیمه دیگر را نیز باید به یاد داشت. در سال ۱۹۷۵، قیمت طلا در یک سال حدود ۲۵٪ کاهش یافت؛ پس از رسیدن به اوج در سال ۱۹۸۰، در سال ۱۹۸۱ نیز بیش از ۳۰٪ کاهش یافت. قیمت ۸۵۰ دلار به طور ظاهری نزدیک به سی سال طول کشید تا دوباره از آن عبور کند. وقتی به امروز نگاه می‌کنیم. در کجا؟ هر دو پس از رسیدن به اوج، بیش از ۲۰٪ کاهش یافته‌اند: در آن زمان، سال ۱۹۷۵ بود؛ امسال از اوج در اواخر ژانویه تا پایان سپتامبر. در کجا متفاوت است؟ در آن زمان، صندوق بین‌المللی پول در حال حراج طلا بود، امروز بانک‌های مرکزی کشورها در حال خرید خالص هستند. این تاریخ چگونه به پایان می‌رسد؟

در ۶ اوت ۱۹۷۹، پاولک به عنوان رئیس فدرال رزرو منصوب شد، در آن ماه قیمت‌ها در ایالات متحده نسبت به سال گذشته ۱۱.۸٪ افزایش یافت. در ۳۰ سپتامبر، رئیس سابق برنز در بلگراد یوگسلاوی سخنرانی کرد که عنوان آن "درد بانک مرکزی" بود. او گفت که بانک مرکزی در واقع توانایی کنترل تورم را دارد، اما تحت تأثیر افکار و محیط سیاسی آن زمان قرار گرفته است. یک هفته بعد، در ۶ اکتبر، دوباره به یک آخر هفته رسیدیم، این بار روز شنبه بود. پاولک به طور ناگهانی جلسه‌ای را تشکیل داد و روش کنترل پولی فدرال رزرو را تغییر داد و نرخ بهره را به بازار واگذار کرد. پس از آن، نرخ بهره به شدت نوسان کرد: در اواسط سال ۱۹۸۰، یک بار به حدود ۹٪ کاهش یافت و در پایان سال دوباره افزایش یافت. نرخ بهره فدرال چیست؟ این نرخ بهره‌ای است که بانک‌ها به یکدیگر برای قرض دادن پول می‌پردازند. در بالاترین ماه، به طور متوسط به ۱۹.۱٪ رسید، که در ژوئن ۱۹۸۱ بود. هزینه این کار دو رکود بود، یکی در سال ۱۹۸۰ و دیگری از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲. در پایان سال ۱۹۸۲، نرخ بیکاری به ۱۰.۸٪ رسید، تقریباً از هر نه نفری که به دنبال کار بودند، یکی نمی‌توانست شغف پیدا کند. طبق گزارش‌های بعدی آسوشیتدپرس، در آن سال‌ها، سازندگان خانه تخته‌های چوبی را به فدرال رزرو ارسال کردند و فروشندگان خودرو که نمی‌توانستند خودروها را بفروشند، کلیدهای خودرو را ارسال کردند. نرخ بهره وام مسکن ۳۰ ساله در اکتبر ۱۹۸۱ به نزدیک ۱۹٪ رسید. تصور کنید، عدد فدرال ملی در ۱۵ اکتبر امروز حدود ۷.۴٪ است. حالا بیایید امسال را مقایسه کنیم. واش در ۲۲ مه سوگند یاد کرد و در ۱۶ سپتامبر اولین افزایش نرخ بهره را انجام داد. در کجا متفاوت است؟ در ماهی که پاولک به عنوان رئیس فدرال رزرو منصوب شد، قیمت‌ها ۱۱.۸٪ افزایش یافت و نرخ بهره به ۱۹٪ رسید؛ امروز قیمت‌ها ۳.۷٪ افزایش یافته و نرخ بهره بین ۳.۷۵٪ تا ۴٪ است. واش در ۱۶ سپتامبر همچنین گفت که او احساس نمی‌کند که باید اشتغال را قربانی کند.

به امروز برگردیم، سوال این است: اکنون چقدر شبیه دهه ۷۰ است؟ وضعیت آن زمان نامی داشت به نام رکود تورمی: قیمت‌ها همیشه در حال افزایش بودند، اما اقتصاد چندان رشد نمی‌کرد. ابتدا به یک فرد که هر دو طرف را درگیر کرده است اشاره می‌کنیم. ادوارد یاردنی، که در زمینه تحقیقات استراتژی بازار فعالیت می‌کند، در مارس امسال احتمال وقوع رکود تورمی شبیه دهه ۷۰ و سقوط بازار سهام را از ۲۰٪ به ۳۵٪ افزایش داد. با این حال، او هنوز هم بیشتر بر روی یک دهه پررونق در ۲۰۲۰ تمرکز دارد. به جز او، در بازار عمدتاً دو جناح وجود دارد. جناح اول معتقد است که آن سیستم دهه ۷۰ دوباره برگشته است. ری دالیو، بنیان‌گذار پل بریج‌واتر، در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز در ماه مه امسال گفت که محتمل‌ترین نتیجه، شبیه به دورانی از رکود تورمی است که در آن فدرال رزرو در نهایت مجبور به چاپ پول برای پرداخت بدهی‌ها می‌شود. این جناح معمولاً به هزینه‌های دولت اشاره می‌کند. از سال مالی ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸، ایالات متحده همزمان در حال جنگ ویتنام و انجام رفاه اجتماعی بود و کسری فدرال از ۰.۲٪ به حدود ۲.۷٪ از تولید ناخالص داخلی افزایش یافت؛ در سال مالی ۲۰۲۶ که به تازگی به پایان رسید، کسری تقریباً ۲ تریلیون دلار بود که طبق محاسبات دفتر بودجه کنگره، حدود ۶.۲٪ از تولید ناخالص داخلی است و این در حالی است که هیچ رکودی وجود ندارد.

جناح دوم برعکس، معتقد است که این بار متفاوت است. دلایل اصلی سه مورد است. اول، بانک مرکزی پیش‌دستی کرده است. این گفته خود فدرال رزرو است: واش در ۱۶ سپتامبر گفت که افزایش نرخ بهره به منظور جلوگیری از گسترش افزایش قیمت انرژی به دور دوم و سوم است و همچنین نرخ بیکاری فعلی تقریباً در سطحی است که همه افرادی که به دنبال کار هستند، می‌توانند شغل پیدا کنند. دوم، فشار دستمزدها برای افزایش قیمت‌ها کاهش یافته است. دیوید کلی، استراتژیست ارشد سرمایه‌گذاری جی‌پی‌مورگان، در سال ۲۰۲۲ گفته بود که در دهه ۷۰ تقریباً یک چهارم نیروی کار در اتحادیه‌ها بودند، در حالی که اکنون حدود یک دهم است؛ در سال ۲۰۲۵، نرخ عضویت اتحادیه‌های آمریکا ۱۰.۰٪ خواهد بود. سوم، همانطور که قبلاً گفته شد، نفت: ایالات متحده امروز نفت بیشتری نسبت به آنچه وارد می‌کند، صادر می‌کند و برای تولید هر ۱۰۰۰ دلار کالا، تنها یک سوم نفت سال ۱۹۷۳ را مصرف می‌کند. آن دو جناح در واقع درباره چه چیزی بحث می‌کنند؟ جناح اول بر روی هزینه‌های دولت، فشار رئیس‌جمهور بر بانک مرکزی و افزایش قیمت نفت تأکید می‌کند که اگر همه این‌ها جمع شوند، قیمت‌ها به طور مداوم افزایش خواهند یافت؛ جناح دوم بر این باور است که بانک مرکزی این بار پیش‌دستی کرده، فشار دستمزدها کاهش یافته و ایالات متحده خود نفت تولید می‌کند، بنابراین این دور نمی‌تواند به راه بیفتد.

به شب آن یکشنبه برگردیم. آن روز، آمریکایی‌هایی که در مقابل تلویزیون نشسته بودند، نمی‌دانستند که هنوز تحریم نفت، صف‌های پمپ بنزین و نرخ‌های بهره دو رقمی در پیش است. در آن شانزده سال، پول مردم کجا رفت؟ بیشتر آن ناپدید نشد، بلکه به تدریج توسط قیمت‌ها کوچک شد. همچنین یک سوال دارم که آن را برای این پنجشنبه (۲۲ اکتبر) در شماره "پمپ بنزین غیر متعارف" و با سوالات باقی‌مانده در این چند شماره مطرح می‌کنم: در آن شانزده سال دهه ۷۰، کدام صحنه‌ها احتمالاً در سال ۲۰۲۷ دوباره تکرار خواهند شد و کدام صحنه‌ها نخواهند بود؟ واقعیت‌ها در اینجا قرار دارند. یک سوال باقی می‌ماند: اگر شما در آن شانزده سال زندگی می‌کردید، در کدام سال متوجه می‌شدید که در یک نمایش هستید؟ شماره بعدی شماره ۵۸ "آیا سپرده‌های ثابت آمریکا از تورم ۳.۷٪ پیشی می‌گیرد؟ بدهی‌های آمریکا پس از جنگ جهانی دوم، چه کسی پرداخت کرده است؟" (در ۲۱ اکتبر آنلاین می‌شود) به بررسی این می‌پردازد که چگونه بدهی‌های دولتی در دست عموم مردم آمریکا از بیش از یک سال تولید ناخالص داخلی به کمتر از یک چهارم کاهش یافته است. شما در کدام سال، به خاطر چه چیزی متوجه می‌شدید که در یک نمایش هستید: صف‌های پمپ بنزین، اعداد در حساب‌های پس‌انداز، یا چیز دیگری؟ لطفاً در بخش نظرات به من بگویید. اگر فکر می‌کنید که من کدام واقعیت را فراموش کرده‌ام، لطفاً آن را اضافه کنید.