MIT آزمایش نانوآنتن‌های مغناطیسی علیه گلیوبلاستوما مقاوم به دارو

محققان MIT نانوآنتن‌هایی به اندازه حدود 150 نانومتر توسعه داده‌اند که می‌توانند با استفاده از یک میدان مغناطیسی با فرکانس پایین فعال شوند تا به سلول‌های گلیوبلاستوما مقاوم حمله کنند. در آزمایش‌های پیش‌بالینی در آزمایشگاه و بر روی موش‌ها، این فناوری رشد تومور را کاهش داد، بقا را افزایش داد و هیچ آسیب قابل‌تشخیصی به بافت سالم یا اندام‌های اصلی نشان نداد.

• فناوری HITMAN 52.2% از سلول‌های گلیوبلاستوما مقاوم به دارو را در آزمایش‌های آزمایشگاهی از بین برد.
• در موش‌ها، این درمان بقا را بیش از 50% افزایش داد و رشد تومور را به طور قابل‌توجهی متوقف کرد.
• نانوآنتن‌ها می‌توانند از طریق جمجمه تزریق شوند یا با استفاده از فناوری سیرکولاترونیک ارائه شوند، اگرچه هر دو گزینه هنوز در مرحله آزمایشی هستند.

🧠⚡ MIT آزمایش نانوآنتن‌ها علیه گلیوبلاستوما مقاوم

HITMAN 52.2% از سلول‌های توموری را از بین برد و 5 برابر بیشتر از تموزولومید عمل کرد.

در موش‌ها، بقا را بیش از 50% افزایش داد بدون آسیب قابل‌تشخیص.

هنوز در مرحله پیش‌بالینی است. pic.twitter.com/qNWjWkyiQ1

--- Diario฿itcoin (@DiarioBitcoin) 10 سپتامبر 2026

MIT آزمایش نانوآنتن‌های مغناطیسی علیه گلیوبلاستوما مقاوم به دارو

محققان MIT یک پلتفرم نانوآنتن قابل تزریق توسعه داده‌اند که می‌تواند به‌طور بی‌سیم از خارج بدن فعال شود تا به تومورهای گلیوبلاستوما مقاوم به شیمی‌درمانی حمله کند. در آزمایش‌ها با سلول‌های مشتق‌شده از بیماران و مدل‌های حیوانی، این فناوری رشد سرطان مغز را کاهش داد و بقا را بدون آسیب قابل‌تشخیص به بافت سالم اطراف افزایش داد.

گلیوبلاستوما یکی از سرطان‌های بسیار تهاجمی و دشوار برای درمان است، با بقا متوسط تنها 12 تا 15 ماه حتی تحت بهترین مراقبت‌های موجود. ماهیت نفوذی آن کامل کردن جراحی را پیچیده می‌کند، در حالی که پرتودرمانی و شیمی‌درمانی معمولاً با مقاومت مواجه می‌شوند و ایمنی‌درمانی با موانع در یک محیط توموری که پاسخ ایمنی را تضعیف می‌کند، روبرو است.

یک درمان الکتریکی هدفمند به تومور

تیم MIT Media Lab این پلتفرم را HITMAN نامید، که مخفف یک درمان توموری القا شده توسط میدان‌های الکتریکی بسیار محلی‌شده از طریق نانوآنتن‌های فعال‌شده مغناطیسی است. هر دستگاه تقریباً 150 نانومتر اندازه دارد، نزدیک به یک صدم عرض یک موی انسان، و برای ایجاد یک مداخله محلی در داخل مغز طراحی شده است.

به گفته دبلینا سکار، استاد همکار و دارنده کرسی توسعه شغلی AT&T در MIT Media Lab، آزمایش‌های آزمایشگاهی و با حیوانات کاهش قابل‌توجهی در رشد تومور و بقا طولانی‌تر را نشان دادند، بدون عوارض جانبی قابل‌تشخیص. این محقق همچنین گروه نانو-سایبرنتیک بیوتک را هدایت می‌کند که مسئول توسعه توصیف‌شده در یک مقاله دسترسی آزاد منتشر شده در Science Advances است.

فعال‌سازی از طریق یک میدان مغناطیسی با فرکانس پایین، نه بیشتر از 200 کیلوهرتز، که می‌تواند از جمجمه و بافت مغزی عبور کند بدون اینکه حرارتی تولید کند که بتواند به ساختارهای نزدیک آسیب برساند، انجام می‌شود. این میدان اجزای مغناطیسی داخل نانوآنتن را حرکت می‌دهد، باعث تغییر شکل یک فیلم پیزوالکتریک می‌شود و میدان‌های الکتریکی متمرکزی در اطراف دستگاه تولید می‌کند.

محققان معتقدند که این میدان‌ها جریان‌ها و میدان‌های بیوالکتریکی خاص سلول‌های توموری را تغییر می‌دهند. این فرآیند منجر به تجزیه پروتئین‌ها، آسیب به غشاء و استرس شبکه اندوپلاسمی می‌شود، که تولید پروتئین‌های عملکردی را کاهش می‌دهد و در نهایت به مرگ سلولی منجر می‌شود.

نتایج در برابر سلول‌های مقاوم

برای ارزیابی پلتفرم در نسخه‌ای بالینی واقعی‌تر از بیماری، تیم تحقیقاتی با بافت توموری به‌دست‌آمده از بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما تهاجمی و مقاوم به شیمی‌درمانی در کلینیک مایو کار کرد. از این ماده، دانشمندان سلول‌ها را در آزمایشگاه کشت دادند و اثر HITMAN را با تموزولامید، یکی از داروهای استاندارد مورد استفاده در برابر این سرطان، مقایسه کردند.

نانوآنتن‌ها ۵۲.۲٪ از سلول‌های سرطانی مقاوم به دارو را از بین بردند، که نتیجه‌ای بیش از پنج برابر بهتر از آنچه بود که تموزولامید در همان آزمایش‌ها به‌دست آورد. در عین حال، نورون‌های سالم و آستروسیت‌ها، سلول‌هایی که به حفظ عملکرد مغز کمک می‌کنند، در طول آزمایش سالم باقی ماندند.

تیم همچنین کنترل‌هایی انجام داد تا تعیین کند آیا نتیجه واقعاً به ترکیب بین دستگاه و فعال‌سازی مغناطیسی بستگی دارد یا خیر. سلول‌های در معرض نانوآنتن‌ها بدون میدان مغناطیسی و همچنین آن‌هایی که تنها تحت میدان قرار داشتند، اثر ضد توموری مشابهی را نشان ندادند، که این امر نسبت نتیجه را به عملکرد کامل HITMAN تقویت کرد.

نویسندگان انتخاب‌پذیری را با ویژگی‌های سلول‌های سرطانی مرتبط می‌دانند، که تکثیر سریع آن‌ها نیاز به تا شدن پروتئین‌ها را افزایش می‌دهد و ترکیب غشای آن‌ها و اندامک‌ها را تغییر می‌دهد. این آسیب‌پذیری می‌تواند به گلیوبلاستوما اجازه دهد که تحت تأثیر میدان‌های الکتریکی موضعی قرار گیرد در حالی که سلول‌های سالم نزدیک به تومور حفظ می‌شوند.

آزمایش‌ها در مدل‌های حیوانی

پس از آزمایش‌های سلولی، محققان سلول‌های توموری به‌دست‌آمده از بیماران را در مغز موش‌ها کاشتند. این مدل‌های اورتوپیک که سرطان را در ناحیه مغزی مربوطه بازتولید می‌کنند، به‌عنوان مرجع مهمی برای تحقیقات پیش‌بالینی تومورهای سیستم عصبی در نظر گرفته می‌شوند.

در حیوانات درمان‌شده، HITMAN به‌طور قابل‌توجهی رشد تومور را مهار کرد و بقاء متوسط را بیش از ۵۰٪ افزایش داد. تیم گزارش داد که هیچ سمیتی در اندام‌های اصلی مانند کلیه‌ها، کبد، طحال، ریه‌ها و قلب و همچنین در بافت مغز سالم که ناحیه مداخله‌شده را احاطه کرده بود، پیدا نکردند.

آزمایش دیگری توانایی سلول‌های سرطانی برای تشکیل کلونی‌های جدید پس از دریافت درمان را اندازه‌گیری کرد. گروه‌های کنترل بین ۱۱۲ تا ۱۵۰ کلونی تولید کردند، در حالی که گروه تجربی تنها ۲۶ کلونی ثبت کرد، نتیجه‌ای که محققان آن را نشانه‌ای از احتمال مفید بودن برای کاهش عود تومور و متاستاز می‌دانند.

این یافته‌ها همچنان به یک مرحله پیش‌بالینی تعلق دارند و هنوز ایمنی یا اثربخشی در انسان‌ها را نشان نمی‌دهند. این تفاوت به‌ویژه در گلیوبلاستوما اهمیت دارد، زیرا پیچیدگی بافت مغز، توزیع نامنظم سلول‌های توموری و دشواری در رسیدن به تمام نواحی آسیب‌دیده می‌تواند عملکرد مشاهده‌شده در موش‌ها را تغییر دهد.

مسیر به سمت یک کاربرد بالینی احتمالی

در یک سناریوی بالینی، نانوآنتن‌ها می‌توانند به‌طور مستقیم از طریق جمجمه تزریق شوند و بدون اتصال فیزیکی خارجی فعال شوند. طراحی به‌دنبال کاهش تهاجم مداخله است، اگرچه هر انتقال به بیماران نیاز به ارزیابی توزیع دستگاه‌ها، دقت فعال‌سازی، ماندگاری آن‌ها در بدن و اثرات تجمعی احتمالی دارد.

سارکار اشاره کرد که یک فناوری که قبلاً توسط آزمایشگاه او توسعه یافته است، می‌تواند مدیریت را حتی بیشتر ساده کند. در سال ۲۰۲۵، گروه دستگاه‌های الکترونیکی به‌نام سیرکولاترونیک را معرفی کرد، که دستگاه‌های الکترونیکی یکپارچه با سلول‌های زنده برای جلوگیری از حمله سیستم ایمنی و تسهیل عبور از مانع خونی مغزی، طبق نمایش‌هایی که در مطالعات پیش‌بالینی انجام شده، هستند.

پیشنهاد مطرح شده اهمیت دارد زیرا مانع خونی-مغزی دسترسی بسیاری از داروها به مغز را محدود می‌کند و یکی از موانع اصلی برای درمان تومورهای عصبی به شمار می‌رود. با این حال، امکان سفر نانوآنتن‌ها از طریق یک تزریق در بازو به یک منطقه هدف هنوز بخشی از یک خط آزمایشی است و نه یک درمان در دسترس.

این کار توسط دبلینا سکار و به همراه مونوچورا ساه، ایراق خان، باجو جوی، شون یینگ چن، هاو-تونگ یانگ، پریت پاتل، پنگروئی ژانگ و فهیم آذیمی که در زمان‌های مختلف به عنوان محقق، دانشجوی تحصیلات تکمیلی یا دانشجوی دانشگاه به MIT مرتبط بودند، رهبری شد. این پلتفرم یک جایگزین دقیق در برابر سرطانی ارائه می‌دهد که نفوذ آن جراحی را دشوار می‌کند، اما مراحل بعدی باید تأیید کنند که آیا نتایج آن می‌تواند در مطالعات بالینی کنترل شده پایدار بماند.

این محتوا صرفاً برای اطلاع‌رسانی عمومی ارائه شده است و به‌منزله مشاوره مالی، سرمایه‌گذاری، حقوقی یا مالیاتی تلقی نمی‌شود. هرگونه رویداد، جایزه، کمپین آنلاین یا اطلاعات مرتبط که در اینجا ذکر شده است، نباید به‌عنوان توصیه، ترغیب یا دعوت به خرید، فروش، معامله یا هرگونه دادوستد دیگر دارایی‌های رمزارزی تلقی شود. دارایی‌های رمزارزی از نوسان بالایی برخوردار هستند و ممکن است منجر به زیان شوند. دسترسی به خدمات، محصولات و رویدادهای مرتبط با WEEX ممکن است بسته به منطقه جغرافیایی متفاوت باشد. اطمینان از اینکه استفاده شما از این خدمات با قوانین و مقررات محلی مطابقت دارد، بر عهده خود شماست.