استیبل کوین‌ها تسویه حساب‌های زنجیره‌ای را حل کردند، اما چگونه می‌توانند به صندوق‌های فروشگاه‌ها وارد شوند؟

استیبل کوین‌ها برای ورود به صندوق‌های فروشگاه‌های آفلاین، به لایه مصرف نیاز دارند.

نویسنده: سبی دیویس، شریک در پرایمل کپیتال

ترجمه: چوپر، اخبار پیش‌بینی

استیبل کوین‌ها به طور کلی مشکل تسویه حساب در سناریوهای بومی رمزنگاری را حل کرده‌اند. اما برای اینکه صندوق‌های فروشگاه‌ها آنها را بپذیرند، این یک وظیفه مستقل است و در حال حاضر، بهترین راه‌حل، تکیه بر شبکه‌های کارت پرداخت است.

شما ۲۰۰۰ واحد USDC را در کیف پول زنجیره‌ای خود واریز می‌کنید و به یک رستوران می‌روید. این موجودی واقعاً وجود دارد، اما پایانه فروش رستوران هیچ‌گونه آگاهی از این دارایی ندارد.

در پنج سال گذشته، استیبل کوین‌ها به زیرساخت‌های قابل اعتماد برای تسویه حساب در انواع سناریوهای معاملاتی تبدیل شده‌اند. در سناریوهای معاملاتی، نقدینگی DeFi، مدیریت مالی شرکتی و حواله‌های بین‌المللی، استیبل کوین‌ها به طور مداوم حجم بالای معاملات را تحمل کرده‌اند، ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته کار می‌کنند، تسویه حساب را در چند ثانیه انجام می‌دهند و هزینه هر انتقال کمتر از یک سنت است. در سناریوهای بومی رمزنگاری و جابجایی وجوه بین‌المللی، توانایی تسویه حساب تقریباً به شکل نهایی خود رسیده است.

اما پرداخت به فروشندگان بسیار پیچیده‌تر است. یک معامله در صندوق فروشگاه نیاز به مدارک پرداخت، موتورهای مجوز، تأیید انطباق، کنترل ریسک و جلوگیری از تقلب، قوانین رد پرداخت، تبدیل ارز و همچنین تسویه حساب از طریق شبکه کارت دارد. انتقال بین آدرس‌های کیف پول به هیچ‌یک از این مراحل نیاز ندارد.

نوآوری‌های قابل توجه در حوزه دارایی‌های دیجیتال در حال حاضر در میانه این دو قرار دارد ------ ما آن را لایه مصرف (spend layer) می‌نامیم. این لایه مسئول تبدیل موجودی دارایی‌های زنجیره‌ای به معاملات کارت مجاز و مطابق با قوانین است، به طوری که فروشندگان می‌توانند به راحتی از پایانه‌ها، نرم‌افزارها و فرآیندهای بانکی موجود برای دریافت پرداخت استفاده کنند.

تسویه حساب و مصرف دو موضوع کاملاً متفاوت هستند

روایت‌های صنعتی اغلب این دو را با هم اشتباه می‌گیرند. قراردادهای هوشمند می‌توانند در عرض دو ثانیه توکن‌ها را از آلیس به باب منتقل کنند و مردم به راحتی تصور می‌کنند که پرداخت در صندوق نیز به همین سادگی است.

تسویه حساب به یک سوال پاسخ می‌دهد: آیا ارزش به درستی منتقل شده است؟ مصرف باید مسائل پیچیده‌تری را حل کند: آیا فروشنده می‌تواند از طریق سیستم‌های موجود فروش را تأیید کند، کالا را تحویل دهد، تقلب و اختلافات را مدیریت کند، و درآمد روزانه را بررسی کرده و پرداخت را انجام دهد؟

سیستم‌های صندوق فروشندگان بر اساس استاندارد ISO 8583 (پروتکل پیام ارتباطی بین پایانه‌های کارت و پردازشگران پرداخت)، نرم‌افزارهای صندوق، روابط همکاری با مؤسسات پذیرش و دفترچه قوانین شبکه ساخته شده‌اند. وقتی کاربر کارت یا گوشی خود را برای پرداخت می‌کشد، سیستم فروشنده باید در مدت زمان بسیار کوتاهی نتیجه مجوز را دریافت کند. هیچ‌کس در صندوق فروشگاه نمی‌خواهد درباره هزینه‌های گاز، تأیید بلوک یا بازسازی زنجیره اطلاعاتی داشته باشد، و اکثریت فروشندگان اساساً نیازی به درک مفهوم بازسازی زنجیره ندارند. دارندگان کارت نیز نمی‌خواهند تجربه پرداختشان پر از پیچیدگی‌های رمزنگاری باشد. ارزش اصلی Apple Pay و Google Pay این است که مدارک کارت را به روشی آشنا، سریع و بدون احساس پیچیدگی بسته‌بندی می‌کنند.

تسویه حساب مربوط به تسویه وجوه در پشت صحنه است. مصرف شامل اعتماد، قوانین معاملاتی، مجوز، ارتباطات پیام و تضمین‌های تجاری است که به فروشندگان اجازه می‌دهد قبل از تکمیل تسویه وجوه، کالا را تحویل دهند.

پذیرش فروشندگان بزرگ‌ترین مانع است

زنجیره بلوکی می‌تواند انتقال وجوه جهانی را بدون مجوز انجام دهد، اما نمی‌تواند فروشندگان را مجبور به پذیرش ارزهای دیجیتال کند.

فروشندگان مایل به پذیرش ویزا و مسترکارت هستند، زیرا این شبکه‌های کارت به طور گسترده‌ای در سخت‌افزارهای صندوق، نرم‌افزارهای پرداخت آنلاین، همکاری‌های پذیرش و فرآیندهای حسابداری گنجانده شده‌اند. خرده‌فروشان هنگام ارزیابی یک روش پرداخت، هزینه‌های کل زنجیره کسب‌وکار را در نظر می‌گیرند و هزینه‌های معاملاتی تنها یکی از این موارد است. تغییر روش دریافت پرداخت شامل تغییر تجهیزات صندوق، آموزش فروشگاه، اسکریپت‌های تسویه حساب روزانه، نرم‌افزار مالیاتی و توافق‌نامه‌های مسئولیت مؤسسات پذیرش است. این باعث ایجاد وابستگی شدید به مسیر در سیستم پرداخت می‌شود: مگر اینکه کانال پرداخت جدید مزایای قابل توجهی برای فروشندگان به ارمغان بیاورد، آنها به وضعیت موجود ادامه خواهند داد.

استفاده مستقیم از استیبل کوین‌ها برای پرداخت با سه مشکل بزرگ مواجه است:

• خرده‌فروشان تمایلی به نصب دستگاه‌های اسکن QR مستقل در کنار پایانه‌های موجود ندارند؛
• تیم‌های مالی می‌خواهند وجوه به صورت دوره‌ای ثابت از طریق ACH یا انتقال بانکی به حساب بانکی واریز شود؛
• فروشندگان به مکانیسم‌های رد پرداخت سازمان‌های کارت برای مقابله با تقلب و خطاهای پرداخت وابسته هستند، در حالی که انتقال‌های زنجیره‌ای به محض ارسال غیرقابل برگشت هستند و این قابلیت را ندارند.

بنابراین یک تناقض به وجود می‌آید: USDC در دست کاربران دارای نقدینگی است، اما نمی‌توانند به طور مستقیم در فروشگاه‌ها مصرف کنند. ما نیاز به تغییر رویکرد داریم: به جای متقاعد کردن میلیون‌ها فروشنده برای تغییر نرم‌افزار و سخت‌افزار به یکباره، آیا می‌توانیم دارایی‌های زنجیره‌ای را به طور مستقیم در سیستم‌های پرداخت موجود فروشندگان دوباره استفاده کنیم؟

کارت‌های بانکی هنوز ورودی هستند

در اوایل صنعت رمزنگاری، این دیدگاه وجود داشت که استیبل کوین‌ها می‌توانند تمام شبکه‌های کارت را دور بزنند، بدون اینکه هزینه‌های معاملاتی را پرداخت کنند یا به واسطه‌ای نیاز داشته باشند و به طور مستقیم انتقالات نقطه به نقطه بین کاربران و فروشندگان را انجام دهند.

این دیدگاه شبکه کارت را صرفاً به عنوان یک لوله انتقال اطلاعات گران قیمت در نظر می‌گیرد. اما شبکه کارت همچنین شبکه پذیرش فروشندگان، موتورهای قوانین، سیستم‌های مدیریت اختلافات، و لایه همکاری بین صادرکنندگان و پذیرندگان است و این نیز دلیل دشواری دور زدن آن است.

در حال حاضر، کارت‌های بانکی به عنوان کانال اصلی ورود استیبل کوین‌ها به اقتصاد واقعی تبدیل شده‌اند. استیبل کوین‌ها کانال‌های مالی را فراهم می‌کنند و کارت‌های بانکی کانال‌های دریافت پرداخت فروشندگان را حمل می‌کنند و لایه مصرف جایی است که این دو به هم می‌رسند. این به این معنا نیست که شبکه کارت به طور دائمی بازار پرداخت را کنترل خواهد کرد. در مرحله کنونی پذیرش استیبل کوین‌ها، توانایی پذیرش فروشندگان بسیار مهم‌تر از جایگزینی کامل پرداخت‌های سنتی است.

شکل نهایی نه یک جایگزینی ساده بین کانال‌های پرداخت جدید و قدیم است: استیبل کوین‌ها وجوه معاملاتی را فراهم می‌کنند، کارت بانکی این معامله را به شکلی تبدیل می‌کند که فروشندگان بتوانند آن را بپذیرند و لایه مصرف مسئول انجام کل فرآیند انتقال است.

تکنولوژی مصرف استیبل کوین

تبدیل موجودی توکن به یک پرداخت کامل با کارت نیاز به همکاری هشت ماژول دارد و کل فرآیند باید در مدت زمان بسیار کوتاهی انجام شود:

1. کیف پول و موجودی دارایی: واسطی که کاربر دارایی‌های خود را در آن نگهداری می‌کند، می‌تواند یک کیف پول موبایل خودمدیریتی، افزونه مرورگر یا حساب یک صرافی دارای مجوز باشد.
2. زیرساخت مالی استیبل کوین: API، پروتکل یا قرارداد هوشمند که در زمان دریافت درخواست مجوز پرداخت، توکن‌ها را قفل، رزرو یا کسر می‌کند.
3. زیرساخت برنامه (لایه مصرف): موتور اصلی که پیام‌های مجوز کارت را دریافت کرده، موجودی را به صورت آنی بررسی کرده، استراتژی‌های کنترل ریسک را ارزیابی کرده و تصمیمات ریسک را ارائه می‌دهد.
4. پردازشگر پرداخت: پردازش پیام‌های ISO 8583، تأیید کد PIN، و مسیریابی اطلاعات مجوز بین سازمان کارت و سیستم مدیریت پروژه.
5. صادرکننده و دسترسی به شبکه: بانک‌های صادرکننده دارای مجوز یا مؤسسات اصلی که صلاحیت قانونی برای صدور مدارک پرداخت و مجوزهای سازمان کارت را دارند.
6. شبکه کارت: به عنوان مثال، مسترکارت، که اطلاعات مجوز و تسویه را بین صادرکننده و پذیرنده مسیریابی می‌کند.
7. مؤسسات پذیرش و پردازشگران فروشندگان: مؤسسات همکار در سمت فروشنده که معاملات را پردازش کرده، پایانه‌ها را مدیریت کرده و وجوه را به فروشندگان تسویه می‌کنند.
8. پایانه فروشندگان: پایانه، خواننده کارت یا صفحه پرداخت آنلاین که کاربر برای تکمیل پرداخت، مدارک پرداخت را ارائه می‌دهد.

تمرکز این مقاله بر روی لایه سوم است که مسئول اتصال موجودی کیف پول و استانداردهای شبکه پرداخت است. بدون لایه مصرف، دلارهای زنجیره‌ای نمی‌توانند به سناریوهای تجاری روزمره وارد شوند.

مورد: Immersve

Immersve یک مثال خوب است که در این لایه تبدیل قرار دارد. این شرکت زیرساخت کارت B2B مبتنی بر قابلیت صدور مسترکارت را ایجاد کرده است. کیف پول‌ها، صرافی‌ها و شرکت‌های فناوری مالی می‌توانند از آن برای راه‌اندازی مدارک پرداخت شارژ شده با موجودی دارایی‌های رمزنگاری استفاده کنند، بدون اینکه نیاز به ساخت مستقل سیستم صدور، مجوز، انطباق و تسویه داشته باشند.

کل مجموعه تکنولوژی بسیار پیچیده است. پروژه‌های کارت خودساخته نیاز به صلاحیت عضویت در سازمان کارت، اتصال به صادرکننده و پردازشگر، نظارت بر معاملات، فرآیندهای اختلاف و مدیریت وجوه چند ارزی دارند. برای اکثر تیم‌های کیف پول و صرافی‌ها، سرمایه‌گذاری نیروی انسانی برای ساخت این سیستم مقرون به صرفه نیست و پلتفرم‌هایی مانند Immersve این شکاف را پر می‌کنند. کاربران نهایی همچنان در اپلیکیشن‌های موجود خود عمل می‌کنند و Immersve در پس‌زمینه کل پروژه کارت را مدیریت می‌کند. کیف پول‌ها یا شرکت‌های فناوری مالی می‌توانند کارت‌های برند خود را راه‌اندازی کنند و از جریان معاملات مداوم بهره‌مند شوند، بدون اینکه نیاز به ساخت کل سیستم کارت داشته باشند.

چه در مسیر خودمدیریتی و چه در مسیر خودمدیریتی، می‌توان این منطق را مشاهده کرد. کارت MetaMask لایه مصرف را به کیف پول‌های خودمدیریتی اصلی وارد می‌کند و کاربران در تمام مراحل در کیف پول عمل می‌کنند، زیرساخت‌های پایه موجودی‌های زنجیره‌ای را به معاملات شبکه کارت تبدیل می‌کنند. پلتفرم‌هایی مانند Binance، Bitget و KuCoin نیز در سمت حساب‌های صرافی خودمدیریتی نیاز مشابهی دارند. در این پلتفرم‌ها، موجودی کاربران در دفتر حساب پلتفرم نگهداری می‌شود، نه در کیف پول خودمدیریتی، اما مشکل پرداخت اصلی یکسان است: چگونه می‌توان این موجودی را به فروشندگانی که به کارت‌های بانکی متصل هستند، شناسایی کرد؟

تفاوت در مدل‌های خودمدیریتی می‌تواند منجر به پیاده‌سازی‌های فنی متفاوتی شود. کیف پول‌های خودمدیریتی باید مجوزها و موجودی‌های رزرو را مدیریت کنند و همچنین در زمان مجوز صندوق، نیازی به انتظار برای تأیید یک انتقال زنجیره‌ای جدید نداشته باشند؛ پلتفرم‌های خودمدیریتی می‌توانند وجوه را در دفتر داخلی قفل یا کسر کنند، اما همچنان به سیستم‌های صدور، مجوز، انطباق و تسویه نیاز دارند. مدل‌های نگهداری دارایی متفاوت است، اما هدف نهایی در برابر فروشندگان یکسان است.

Immersve تنها بازیگر در این حوزه نیست. پروژه‌هایی مانند Rain، Baanx، Marqeta، Bridge و Gnosis Pay نیز در حال حل مسائل مشابه هستند، با این تفاوت که مدل‌های نگهداری، روش‌های صدور، مدیریت پروژه، تسویه و استراتژی‌های توزیع هر کدام متفاوت است. این نیز دلیلی است که این حوزه باید مورد توجه قرار گیرد: این تنها یک کارت بانکی برای محصولات رمزنگاری نیست، بلکه در حال شکل‌گیری یک بازار زیرساخت مستقل بین موجودی‌های زنجیره‌ای و سیستم‌های دریافت پرداخت فروشندگان است.

فرآیند معامله در صندوق فروش

در زیر فرآیند مصرف کارت استیبل کوین به طور معمول (جزئیات پروژه‌های مختلف ممکن است متفاوت باشد، اما این منطق عمومی است):

• پرداخت با تماس: کاربر از کارت مجازی در Apple Pay/Google Pay استفاده می‌کند و در پایانه‌های غیر تماسی پرداخت می‌کند.
• درخواست مجوز را آغاز کنید: پایانه فروش از طریق مؤسسه پذیرش، درخواست مجوز استاندارد کارت را به شبکه کارت ارسال می‌کند، در این مثال مسترکارت است.
• مسیریابی و انتقال: مسترکارت شماره BIN کارت (شماره شناسایی کارت) را شناسایی کرده و پیام را به پردازشگر پروژه و زیرساخت مصرف منتقل می‌کند.
• بررسی سیاست و موجودی: پلتفرم وضعیت حساب را بررسی کرده، مدل‌های کنترل ریسک و امتیاز ریسک را اجرا کرده و تأیید می‌کند که کیف پول/حساب مرتبط دارای استیبل کوین کافی و همچنین وجوه بافر ارزی است.
• تأیید معامله: کد مجوز از طریق مسترکارت به پایانه فروش بازگردانده می‌شود و کاربر و فروشنده بلافاصله موفقیت پرداخت را مشاهده می‌کنند.
• تغییر در دفتر: در پس‌زمینه، بر اساس مکانیزم پروژه، موجودی استیبل کوین کاربر کسر، قفل یا رزرو می‌شود.
• تسویه حساب: در دوره‌های تسویه معمول، وجوه بین پروژه، پردازشگر، صادرکننده، سازمان کارت، ارائه‌دهنده خدمات استیبل کوین و مؤسسات پذیرش تسویه می‌شود.
• دریافت پرداخت فروشنده: فروشنده یک معامله عادی کارت را مشاهده می‌کند و از طریق کانال‌های دریافت موجود، وجوه تسویه به ارز محلی را دریافت می‌کند، بدون اینکه به دارایی‌های دیجیتال دسترسی داشته باشد، نیازی به مدیریت کلیدها ندارد و نیازی به تغییر فرآیند حسابداری شرکتی ندارد.

تجربه کاربری بسیار مهم است. هرچه جلوه‌ها به Apple Pay نزدیک‌تر باشد، کاربر کمتر نیاز به درک منبع وجوه دارد. کاربران با استفاده از دارایی‌های رمزنگاری برای پرداخت، فروشندگان همچنان از سیستم‌های دریافت کارت استفاده می‌کنند.

مدل‌های نگهداری و خودمدیریتی

کانال‌های نگهداری استیبل کوین بسیار متنوع هستند، از حساب‌های صرافی تا کیف پول‌های سخت‌افزاری. لایه مصرف باید به طور همزمان به این دو نوع سناریو سازگار باشد.

در مدل نگهداری، صرافی یا کیف پول نگهدارنده موجودی کاربران را در پایگاه داده خود نگهداری می‌کند. در زمان دریافت درخواست مجوز، زیرساخت مصرف API پلتفرم را برای تأیید وجوه فراخوانی می‌کند، پلتفرم معمولاً موجودی را در داخل قفل یا کسر می‌کند و سپس سیستم تسویه پروژه مسئول تعهدات مالی مربوط به سازمان کارت است.

مدل خودمدیریتی دشوارتر است. کاربران کلید خصوصی را در اختیار دارند و استیبل کوین‌ها در زنجیره نگهداری می‌شوند. در دوره مجوز صندوق، نمی‌توان منتظر تأیید یک معامله زنجیره‌ای جدید بود؛ زمان بلوک، تأخیر شبکه و نوسانات هزینه گاز نمی‌توانند الزامات زمان پرداخت را برآورده کنند. بنابراین پروژه باید این کار را انجام دهد: قبل از تکمیل انتقال وجوه زنجیره‌ای، ابتدا معامله کارت را تأیید کند. این نیاز به پیکربندی مکانیزم‌های مربوطه از قبل دارد، مانند مجوز قرارداد هوشمند، ذخیره وجوه، مجوز مصرف و یا تنظیمات نقدینگی، که در آن پروژه به طور پیش‌دستی وجوه را تأمین می‌کند و سپس تسویه زنجیره‌ای را انجام می‌دهد. راه‌حل‌های پیاده‌سازی پروژه‌های مختلف متفاوت است.

در یک لایه مجوز واحد، همزمان از دو مدل پشتیبانی می‌شود، به طوری که دارندگان کارت، صرف‌نظر از اینکه دارایی‌هایشان کجا نگهداری می‌شود، تجربه پرداخت یکسانی را دریافت کنند.

توانایی‌های پایه‌ای به ظاهر ساده، اما در واقع یک مزیت رقابتی

تبلیغات پرداخت استیبل کوین‌ها معمولاً بر سرعت انتقال و هزینه‌های گاز پایین تأکید می‌کند. اما واقعاً چالش‌ها در جنبه‌های دیگر است، که این نیز تأیید می‌کند که تسویه حساب و مصرف دو موضوع متفاوت هستند:

• انطباق و بررسی تحریم‌ها: KYC، ضد پولشویی، کنترل لیست‌های تحریمی، نظارت بر معاملات و بررسی ریسک کیف پول، که شامل کل فرآیند افتتاح حساب، نظارت مداوم و مجوز معاملات است.
• کنترل ریسک تقلب: امتیازدهی در زمان واقعی برای ریسک‌های بدون کارت، معاملات غیرمعمول در مکان‌های مختلف، معاملات با فرکانس بالا و سرقت مدارک.
• اختلافات و رد پرداخت: شبکه کارت به مصرف‌کنندگان اجازه می‌دهد تا معاملات غیرمجاز یا سفارشات غیرعملی را لغو کنند. لایه مصرف باید وجوه زنجیره‌ای غیرقابل برگشت را با سیستم‌های اختلافی که امکان بازگشت را دارند، تطبیق دهد.
• مدیریت ارز و وجوه: استیبل کوین‌های دلاری که در پاریس یا توکیو مصرف می‌شوند، نیاز به تبدیل فوری به یورو یا ین دارند. پروژه باید برای هر مجوز وجوه بافر ارزی رزرو کند و نوسانات قیمت، نقدینگی و لغزش را مدیریت کند، در غیر این صورت متحمل ضرر خواهد شد.
• تطبیق سه دفتر: سوابق زنجیره‌ای، جریان معاملات پردازشگر و اسناد تسویه سازمان کارت، که باید روزانه تطبیق داده شوند.
• مسئولیت صادرکننده و پروژه: بانک صادرکننده و مدیر پروژه باید برای هر کارت صادر شده به سازمان کارت و نهادهای نظارتی پاسخگو باشند و مسئولیت آنها به دلیل اینکه وجوه از زنجیره می‌آید، کاهش نمی‌یابد.
• قوانین سازمان کارت: مجوز، اختلافات و پذیرش پروژه تحت قوانین دفترچه سازمان کارت قرار دارد و این قوانین به طور مداوم در حال تغییر هستند.

«استفاده از استیبل کوین برای پرداخت» یک جمله است که می‌تواند در PPT قرار گیرد. اما انجام تطبیق سه دفتر هر شب، کار واقعی دشواری است. این نیز منبع اصلی دشواری در انجام کسب‌وکار پرداخت است. در شرایطی که فروشندگان و کاربران هیچ احساسی ندارند، باید مجوز، انطباق، اختلافات، ارز، و تطبیق را به طور کامل انجام داد، این کار اصلی است و همچنین بخش عمده‌ای از حجم کار است.

مسائل هنوز نیاز به تأیید دارند

با استفاده از کانال‌های توزیع کارت، استیبل کوین‌ها می‌توانند به سرعت حمایت گسترده‌ای از فروشندگان به دست آورند، اما در عین حال، برخی مسائل هنوز حل نشده‌اند:

• وابستگی به شبکه کارت: پروژه‌های وابسته به کانال کارت باید از قوانین سازمان کارت پیروی کنند و همیشه با تغییرات هزینه و سیاست‌ها مواجه باشند. اگر سازمان کارت برخی از ساختارهای دارایی دیجیتال را محدود کند، ارائه‌دهندگان خدمات باید به سرعت تنظیمات را تغییر دهند.
• عدم قطعیت نظارتی: قوانین مربوط به صدور، ذخایر استیبل کوین، افشای کاربران و انتقالات بین‌المللی در مناطق مختلف متفاوت است.
• عادات مصرف کاربران: هنوز مشخص نیست که آیا کاربران استیبل کوین را به عنوان حساب مصرف روزمره استفاده می‌کنند یا فقط در سناریوهای خاص، مانند سفر، بازگشت معاملات، حواله‌های فریلنسرها و ذخیره‌های ضد تورم.
• ریسک‌های فنی: خودمدیریتی وجوه به امنیت قراردادهای هوشمند، در دسترس بودن شبکه و هزینه‌های گاز پایدار وابسته است. ازدحام شبکه یا آسیب‌پذیری‌های قرارداد می‌توانند پرداخت را متوقف کنند.
• رقابت مستقیم: فروشندگان بزرگ یا مؤسسات پذیرش ممکن است در آینده سیستم‌های تسویه استیبل کوین بدون کارت را برای پرداخت‌های B2B یا تجارت الکترونیک بزرگ راه‌اندازی کنند.

تحقق مصرف استیبل کوین از طریق کارت بانکی، هزینه‌های خود سیستم کارت را از بین نمی‌برد، هزینه‌های انتقال معاملات، هزینه‌های سازمان کارت، هزینه‌های پردازش، هزینه‌های عملیاتی پروژه، هزینه‌های انطباق و مسئولیت‌های اختلاف همچنان باقی خواهند ماند. تسویه حساب استیبل کوین به طور خالص، هزینه‌های زیرساختی کمتری دارد، اما پیش‌نیاز آن این است که فروشندگان مایل به پذیرش ادغام سیستم جدید، تطبیق، منطق بازپرداخت، شناسایی حسابداری و ریسک‌های عملیاتی باشند. برای بسیاری از فروشندگان، هزینه‌های پایین کانال به معنای کاهش هزینه‌های کل نیست و اگر مجبور شوند فرآیندهای کسب‌وکار خود را تغییر دهند، هزینه‌های کلی افزایش خواهد یافت.

کارت بانکی مشکل پذیرش فروشندگان را حل کرده است. با تکیه بر سیستم کارت بانکی، در عین حال قوانین و محدودیت‌های آن را نیز به ارث می‌برد.

تبدیل استیبل کوین به ابزار پرداخت معمولی

کیف پول‌ها ورودی کاربر را در دست دارند، فروشندگان صحنه‌های صندوق را کنترل می‌کنند، سازمان‌های کارت توانایی پذیرش پرداخت و اعتماد به برند را در اختیار دارند و صادرکنندگان و مدیران پروژه مجوزها، حقوق BIN و منابع همکاری با سازمان کارت را دارند. برای تحقق پرداخت با تماس گوشی، این چهار طرف باید به طور هماهنگ عمل کنند.

امید به اینکه فروشندگان تمام پایانه‌های موجود، فرآیندهای پذیرش و سیستم‌های حسابداری را کنار بگذارند و به طور مستقیم انتقالات زنجیره‌ای را بپذیرند، در حال حاضر واقع‌بینانه نیست. استیبل کوین‌ها مشکل تسویه حساب را حل کرده‌اند، اما مرحله مصرف نیاز به پردازش مجوز، انطباق، پذیرش فروشندگان و تجربه صندوق دارد.

اگر استیبل کوین‌ها بخواهند به ابزار پرداخت معمولی تبدیل شوند، ساختار پیروز نیاز ندارد که همه طرف‌های درگیر یکباره تغییر کنند. کاربران توکن‌های دلاری دارند، کیف پول‌ها رابط تعامل را فراهم می‌کنند، شبکه کارت توانایی دریافت پرداخت فروشندگان را حفظ می‌کند و فروشندگان همچنان تسویه‌های معمولی با ارزهای قانونی را دریافت می‌کنند. لایه مصرف مسئول انجام تبدیل بین این دو سیستم است.

تسویه حساب به استیبل کوین‌ها ارزش استفاده می‌دهد، در حالی که مصرف تعیین می‌کند که آیا استیبل کوین‌ها می‌توانند به زندگی روزمره وارد شوند.